کفش

۳ تفاوت اصلی کفش پیاده روی و دویدن چیست؟

difference between walking and running shoes

۳ تفاوت اصلی کفش پیاده روی (واکینگ) و کفش دویدن (رانینگ) را بشناسیم:

انتخاب و خرید کفش ورزشی با توجه به نوع استفاده از آن بسیار مهم است . امروزه کفش های ورزشی مختلفی برای استفاده های متفاوت طراحی و تولید شده اند . تنوع در طراحی و ساخت بی ارتباط با ویژگی های مخصوص آن کفش نمی باشد . ممکن است شما جزو کسانی باشید که برنامه منظمی برای پیاده روی و یا دوندگی دارید و دوست دارید در مورد تفاوت کفش های رانینگ (Running) و پیاده روی (Walking) بیشتر بدانید.

کفش استقامتی ، کفش های خنثی ، کفش کنترل کننده حرکت ، کفش های مینیمالیستی ، کفش برهنه از انواع کفش های دویدن و پیاده روی می باشند. در این مقاله صرف نظر از بررسی تخصصی هر کدام از آنها به بیان کلیات پرداخته و می تواند نیاز شما را برای خرید کفش مناسب تاحدود زیادی برآورده کند.

خرید کفش پیاده روی و دویدن ممکن است کمی سخت باشد. با ما همراه شوید تا در ادامه مطلب به مقایسه کفش پیاده روی و دویدن پرداخته و با شناخت تفاوت های اصلی آن ها ، انتخاب درستی در هنگام خرید داشته و از فعالیت ورزشی خود بیشتر لذت ببرید.

آیا می توان کفش پیاده روی را برای دوندگی و یا بالعکس استفاده کرد؟

کسانی که بطور منظم به دویدن می پردازند نباید برای دوندگی از کفش پیاده روی استفاده کنند. زیرا در تولید کفش های تخصصی طراحان بر روی جدیدترین متدهای روز برای طراحی این نوع کفش ها متمرکز هستند تا آن ها را با توجه به نیاز کاربران مختلف با درجه انعطاف پذیری، ارتفاع پاشنه، ثبات و زیرسازی های متفاوت به بازار عرضه کنند.

لازم است واکرها (کسانی که پیاده روی می کنند) نیز بدانند که با توجه به تنوع و وجود طراحی های غیراستاندارد، بسیاری از کفش های پیاده روی برای این منظور مناسب نیستند . و از آنجا که کفش های رانینگ غالبا چند منظوره طراحی شده اند،  بهتر است از کفش های دوندگی که متناسب می باشد استفاده کنند . ما در اینجا به مواردی کلی که دوندگان و واکرها بایستی جهت انتخاب کفش مناسب توجه کنند خواهیم پرداخت .

تفاوت بین کفش پیاده روی و کفش دوندگی

۱-انعطاف پذیری

کفش های مخصوص دویدن و پیاده روی هر دو باید به اندازه کافی قابل انعطاف باشند . هر دو استایل کفش می بایست دارای سیستم تهویه هوای مناسب باشد اما در همین مورد برخی ویژگی ها باعث تمایز آن دو از هم شده است.

دونده ها با هر بار قدم برداشتن نیرویی معادل ۳ برابر وزن خود به زمین فشار وارد می کنند. این در حالی است که واکر ها  فقط ۱٫۵ برابر وزن بدن خود به زمین نیرو واد می کنند . در نتیجه دونده ها نیاز به انعطاف بیشتری در پاشنه و جلوی کفش خود در مقابل واکرها دارند.

کارشناسان بسیاری از برندهای اورجینال کفش های رانینگ که امروزه به طراحی و تولید آن می پردازند نیز معتقدند که کفش های دوندگی در قسمت قوس کفش باید انعطاف پذیری بیشتری داشته باشد . و البته برای افرادی که هنگام دویدن ابتدا پنجه پای خود را روی زمین می گذارند ، انعطاف پذیریِ پنجه بیشتر حائز اهمیت می باشد.

برخلاف کفش های دویدن ، کفش هایی که از ناحیه قوس وسط خم می شوند برای پیاده روی (Walking) مناسب نمی باشند. متاسفانه با گسترش تبلیغات واهی برای فروش محصولات ، بسیاری از برندها و فروشگاه ها اقدام به فروش کفش هایی می کنند که انعطاف استاندارد را ندارند. ولذا خرید این نوع کفش ها در هیچ شرایطی و به هیچ وجه توصیه نمی شود.

۲-پهنا و ارتفاع پاشنه

از دیگر تفاوت کفش پیاده روی و دوندگی پاشنه آنها است. کفش های مخصوص دویدن معمولا پاشنه های پهنی دارند. این کفش ها دارای سطح اتکای بیشتری در قسمت پاشنه و یا بخش میانی کفش هستند. این ویژگی هرچند در کفش های پیاده روی نیز دیده می شود ولی در کفش های رانینگ سبب حفظ تعادل و ثبات بیشتری در هنگام وارد شدن شوک می شود.

پیاده رونده ها نباید از کفش کتانی پاشنه پهن استفاده کنند. آنها هنگام پیاده روی معمولا با پاشنه پا به زمین فشار می آورند و این امر باعث ایجاد مشکل در قدم زدن می شود. برای این افراد استفاده از یک پاشنه دیگر زیر پاشنه اصلی بسیار مناسب می باشد.

اگر  شما از دسته افرادی هستید که هنگام دوندگی با قسمت های مختلف پای خود به زمین ضربه می زنید ، بدانید که به قسمت جلویی پاشنه پا بیشتر فشار وارد می شود . و بسته به نوع راه رفتن (واکینگ) و یا نوع دویدن باید به پاشنه کوتاه تر و یا بلندتر توجه نمود . و ناگفته نماند که افرادی که برای تناسم اندام به پیاده روی می پردازند باید پاشنه کوتاه تری نسبت به کفش های رانینگ انتخاب کنند.

۳-زیرسازی (کفی و زیره کفش)

بالشتک و کوسن در کفی کفش های پیاده روی بیشتر از کفش های دوندگی است. این ویژگی سبب کاهش انعطاف پذیری برای واکرها و تعادل بیشتر می شود . وزن بالا و زیرسازی محکم تر کفش های پیاده روی در کفش دویدن رعایت نمی شود چه اینکه در این نوع کفش ها سرعت دو نسبت به استحکام در راه رفتن اولویت بیشتری دارد. ناگفته نماند که استفاده از کوسن های اضافی و غیراستاندارد سبب سنگینی وزن کفش شده و برای پیاده رونده ها نیز خوشایند نیست .

انعطاف پذیری زیره کفش پیاده روی در قسمت جلوی کفش و در خصوص کفش های رانینگ در ناحیه وسط یا میانه قوس دار آنها می باشد. میزان ضربه گیری در زیره کفش های دوندگی می بایست بیشتر از کفش های پیاده روی باشد. این ویژگی در قسمت های لایه میانی بکار برده می شود تا فشار وارده بر کفش را کمتر به اجزای پا منتقل کند. تفاوت زیرسازی کفش دوندگی و پیاده روی نیز به عنوان سومین اصل در انتخاب و وجه تمایز این دو نوع می باشد.

نتیجه گیری:

پیاده روی و دویدن فعالیت های ورزشی هستند که مشابه یکدیگر می باشند . با این وجود برای بالا بردن کیفیت تمرین باید در هنگام انتخاب و تهیه کفش ورزشی به تفاوت های تخصصی آنها توجه کرد . با توجه به اینکه در هنگام دوندگی فشار وارده بر زمین و زانوها و کمر سه برابر فشاری است که در هنگام پیاده روی وارد می شود، لذا حفاظت از پا در سه ناحیه پاشنه ، وسط و انگشتان حائز اهمیت بیشتری می باشد.

به دلیل ارگونومی خاص پای هر فرد، در زمان خرید کفش ورزشی ضمن اینکه از فروشگاه تخصصی و جنس اورجینال خرید می کنید ، بهتر است هر سوالی که ممکن است پاسخ آن را ندانید از فروشنده بپرسید. تیم پشتیبانی اسکچرز پوش بصورت آنلاین و همیشه در کنار شما می باشد و شما می توانید هر سوالی در زمینه کفش ورزشی نیاز داشته باشید از ما بپرسید.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *